De man zit naast me aan tafel. Zijn vrouw tegenover mij. Hun kinderen zijn een weekend met mijn zoon op stap. Denken ze.
Deze man en vrouw heb ik leren kennen door een noodlottig ongeval. Zij zaten in de auto die mijn vrouw aanreed waardoor ik weduwnaar werd. Gek genoeg raakten we door dit noodlot verbonden en bevriend. Denken ze.
De man klopt op zijn buik terwijl hij zijn mond met het servet afveegt. “Robert, je hebt je roeping gemist. Man, wat kook jij fantastisch!” Ik bedank hem terwijl ik een kwaadaardige grijns niet kan onderdrukken.
“Hoe laat komen de kinderen terug?” vraagt hij.
Ik kijk hem tergend lang aan voordat ik antwoord. “Niet. Zij zaten verwerkt in het tussengerecht.”
@Unknownskin sterk stukje en dus <3 maar hier een daar een witregel, of nieuwe alinea zou het stukje leesbaarder maken. Bijvoorbeeld bij wisselen van perspectief in het gesprek.
@unknown, De stilte van het lam maar dan nog enger… Dat ‘denken ze’ maakt wel dat ik sneller las… 🙂
Tja, ze zeggen altijd dat wraak zoet smaakt.
Met bovenstaande eens, dat de lay-out fraaier kan.
Heb je het recept van meneer Wong gekregen?
Weer een goed griezelig stukje.
Dank voor de reacties, ik heb het stukje, geheel passend in dit thema, in stukjes gehakt. Goeie tip van jullie, ik denk zelf ook dat het zo beter is. @Jelle: Nee, die meneer Wong ken ik niet.
@Skin, een luguber stuk.
– Deze man en vrouw, die ik heb leren kennen door een noodlottig ongeval.
Deze zin loopt niet goed, het lijkt alsof de zin niet af is. Een andere woordvolgorde kan het probleem oplossen.
– Zij zaten in de auto die mijn vrouw en dochter aanreed. Ze overleefden het niet.
“Ze” in de twee zin verwijst in feite terug naar “Zij” en dat levert iets heel vreemds op.
– Zij waren het tussengerecht.
Dat moet een flinke schotel geweest zijn. En daarmee belandt dit verhaal in de categorie “ongeloofwaardig”, immers bij een tussengerecht gaat het om kleine schotel. Het probleem kan verholpen worden door ze erin verwerkt te laten zijn. Liefst op een dubbelzinnige manier.
@Ineke al was ik het niet eens met je commentaar op die zin; toch heb ik ‘m aangepast, net als de rest van het stukje.
@Skin, echt veel beter zo. Vertel eens waarom je het er niet mee eens bent?
“Deze man en vrouw, die ik heb leren kennen door een noodlottig ongeval” vind ik zelf een hele sterke zin. Er spreekt weerzin uit. “Déze man en vrouw…!” Maar goed, als jij dat er niet uithaalt heb ik het waarschijnlijk niet goed geschreven 😉
@Skin, er stond niet Déze maar deze.
Tja… da’s waar.
sterk stukje en ondanks het lugubere niet smakeloos, doet aan Roald Dahl denken
Da’s écht een compliment, dank je.
@Skin, wanneer je zelf vindt dat iets er goed staat zoals het er staat, dan zou je het niet moeten veranderen. De mening van (de)ze lezer is niet meer dan een mening.