Steensplinters spatten uit de muren, sergeant Anders brult naar zijn mannen: “Naar de grond!” Soldaten duiken richting vloer om een salvo mitrailleurkogels te ontwijken. Rechts van Anders schreeuwt soldaat Minder het uit van de pijn. Dubbelgeklapt, met zijn armen om zijn torso, rolt hij op zijn rug. Bloed en ingewanden vermengen zich met stof en puin tot een bruine, weeïg riekende hoop ellende, Minder sterft.
Het fatale moment van Minders dood speelt door zijn hoofd, wanneer Anders zijn condoleances aan Minders vriendin, Alice Spijt, overbrengt. De verdrietige ironie ontgaat hem niet. Als ze andere keuzes hadden gemaakt, hadden ze minder malaise gekend. Het leven was voor iedereen beter geweest. Voor Spijt was het te laat. Was Minder maar Anders geweest.
Zelfs als er acht af zouden gaan, valt er niets te redden in een salvo van kogels.
@JelStein 😛
@G.J. Niets minder dan een hartje anders krijg ik spijt.
@Desiree Thx 🙂