Ik ruik het aan de geur, het is mis gegaan.
Ik voel het natte laken, de pyjama die plakt aan mijn lijf. Ik ben bang, bang voor wat ze gaan zeggen.
Soms hebben ze medelijden, soms zijn ze zorgzaam. Dit is echter de derde nacht dat ik het niet droog heb kunnen houden. Het ging zo goed de laatste tijd, maar deze week is één boze droom.
Ik heb geen zin in afwijzing, ik wil de zucht niet horen die klinkt als ik de natte lakens in de badkamer neerleg. Naast de wasmand, op de grond, zo hoort het. Iedereen kan het zien. Schaamte om de natte plek.
Ik draai me om, ik wil slapen.
De natte pyjama kwelt me.
@Liedelet, soms is simpel het mooist. Kwetsbaar geschreven.
Kippenvel… wat een trauma!
@Liedelet, een goed verhaal, al staat er wel heel vaak “ik”. De eerste drie zinnen beginnen er allemaal mee.
Mooier is het wanneer je je stuk niet laat beginnen met ik.
– de pyjama die plakt aan mijn lijf.
“de pyjama die aan mijn lijf plakt” volgt mooier op het eerste deel van de zin.
Sterk stuk liedelet, ik voel helemaal mee.
‘Ik ruik het aan de geur’ lijkt mij dubbelop, volgens mij kan je ‘de geur’ helemaal weglaten.
Weer treffend beschreven.
mooi Liedelet