1962. Na schooltijd mochten mijn zus, twee vriendinnetjes en ik nog een uurtje schaatsen op de sloot. Onze leeftijden: tussen 5 tot 10 jaar. Wat hadden we plezier op de Friese doorlopers. Om vijf uur moesten we weer naar huis. Plotseling stopte een auto naast ons. Een man draaide het raampje omlaag. Hij wees op een wegenkaart, vroeg de weg. We kwamen dichterbij. Toen mijn zus de straat wilde aanwijzen, hand al in de auto, haalde hij de kaart van zijn schoot en schrokken we ons wezenloos. Hij had zijn piemel uit zijn broek! Mijn zus riep: ‘Rennen!’ Thuis beloofden we elkaar niets aan onze ouders te vertellen. Want een uurtje ijspret is toch veel belangrijker dan zo’n verschrompeld wurmpje?



Beste Jeannette, welkom op 120w! We vinden het leuk dat je meeschrijft op onze site! Als je vragen of opmerkingen hebt horen we het graag. En vergeet niet dat je altijd in gesprek kunt gaan met je collegaschrijvers via de reactiepanelen.
Groeten en veel 120 woorden lees- en schrijfplezier gewenst!
De 120w-redactie