Ergens een vage piep. Verder is het stil. Een zware, drukkende, gedragen stilte. Ik probeer mijn ogen open te doen, maar mijn lijf reageert niet. Er zit iets op mijn oogleden. Het houdt ze dicht. Ik wil mijn hand naar mijn gezicht brengen, maar er zit iets in mijn arm en ik kan hem niet bewegen. Ik worstel, maar er gebeurt niets.
De geluiden worden duidelijker, vaag hoor ik een stem. Meerdere stemmen. Een lichte stem en een donkere stem. Ik concentreer me om te horen wat ze zeggen. Waarom kan ik me niet bewegen?
Ik weet waar ik ben. Mijn hersens draaien op volle toeren. Mijn gehoor is nu scherp. Ik kan woorden en zinnen onderscheiden.
“Zuster, scalpel alsjeblieft.”
Eén van mijn grootste angsten!
Ik herinner mij zoiets.
De titel vind ik niet sterk. Het verhaal wel.
Nee, was niet de titel die het had moeten wezen. Te snel op inzenden gedrukt. Nou ja, volgende keer beter opletten.
Mocht je een betere titel bedenken, dan kan dat toch veranderd worden?
Ik heb toch nog geen pennetje?
Frank is heel aardig.
Ik ook, roept u maar!
Yep!
@Bob is heel aardig!
Ik was je voor 😉
Waarvoor?
Om het befaamde pennetje uit te delen natuurlijk!
Ik heb een pennetje O_o
Tja…. kun je wel…. @Frank
Ai. Goed geschreven. Beklemmend. Over het pennetje hoef je je niet druk te maken, ik heb er ook geen, en ik heb het nog niet gemist.
@Fons, wanneer je bij je bio kijkt, zie je dat je ook een gouden pen hebt. Al enige tijd, volgens mij.