Het kon een eendere naam zijn als de mijne.
Het kon een andere zijn, lang vergeten.
Namen roepen zichzelf af zoals golven deinen
op de stroom van het nauwelijks weten.
Als dit ons lot was, tot het op was,
was het mismaakt omdat het zot was.
Als dit onze gebeden waren
verdwenen zij als lofzangen die enkel pijn vergaren.
Jij zong alweer luidop en schaamteloos de liederen
van het artistiek uitdagen en beliegen.
Ik voelde mij gegeneerd omwille van oude tijden,
om de straatnaamborden die rust verlangen of waar die zich ook aan wijden.
Wij wandelden hier, wij wandelden daar.
Waren wij er ooit voor klaar
om onze wandelingen voort te zetten
tot voorbij waar niemand onze wandelingen zou beletten?
« Dat was weer lachen geblazen
Dodelijke mishandeling »
« Dat was weer lachen geblazen Dodelijke mishandeling »
Poëzie
WANDELING DOOR DE STAD (2)
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Jozef Faucompret of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
Reageren
« Dat was weer lachen geblazen Dodelijke mishandeling »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
Recente reacties