Je kunt pas wakker worden als je ogen open gaan. Daar twijfelt niemand aan, als je zoiets beweert. Gelukkig gaan mijn ogen iedere dag weer open tegen wil en dank. Het is met opstaan zoals ademen: je hebt geen echte keuze om het niet te doen. Het gebeurt. Iets doet een schakelaar in je bovenkamer omslaan en klik, je bent weer terug in de realiteit.
En ergens daar, tussen die klik en het moment van, is er altijd die sluimering van het idee dat je me nog hoort. Ik koester dat ogenblik. Zeldzame zintuiglijke prikkels beginnen zich te vermengen met al mijn gedachten, liefde en hoop, en tezamen op de rand van de werkelijkheid ontsnap ik even aan mijn eenzaamheid.
Recente reacties