Ze zijn er weer: vrouwen die geen maat kunnen houden als de zon even in Nederland verschijnt. Het was mooi in het weekeinde, dus kropen ze uit hun krochten om zich publiekelijk zonder gêne tentoon te stellen.
Smakeloze decolletés, ontblote buiken, te korte rokjes of broeken waaronder de striae schitterde. Getatoeëerde vergezichten, waar een profvoetballer nog een puntje aan zuigt. Gepiercete lichaamsdelen, die mij erger doen vermoeden.
Waarom dames, deze hang naar exhibitie. Als je uit vorm bent, houd het dan voor je. Weet wanneer je tot de categorie horizonvervuiling behoort en kleed je decent. Plaatsvervangende schaamte maakte zich van mij meester.
En de mannen dan? Ik zag de fouteriken: bierbuiken, korte broeken met witte sokken in sandalen. Huiveringwekkende zomertaferelen.
Dus…. je stoorde je eraan?
man man, wat een ellende op deze wereld, ik raad alle gevoelige mensen aan om deze zomer binnen te blijven..
Voor vormloze vrouwen moet je in de Walmart zijn:
http://freecodesource.com/peop.....f-Walmart/
Smaken verschillen, al wil ik niet zeggen dat het mijn smaak is
Goede smaak is een uitstervend fenomeen in Nederland.
Ook dat is een kwestie van smaak! 😉
Ik stoor me niet. Prachtig onderwerp voor een lange reeks echte columns.
Luza:juist niet, want dan vervallen mijn onderwerpen voor satire.
Haha, Def.
Je stoort je er niet aan?
Ok, Bob, dan blijf ik wel binnen en schrijf ik een diepgaand essay over hoe vormloze vrouwen ontstaan ;-p
Dat is pas interessant… het verhaal erachter.
Het verhaal erachter is eerder een sociologische verhandeling welke beter past in 120 pagina’s vrees ik. Kan ik welllicht op promoveren.
Uitdaging: het verhaal erachter in 120 woorden
Dat kan ik niet. Ik schrijf nog geen alinea in een serieus stuk van 120 woorden.
Ik vind het hier al soms geneuzel op de mm².
Waar kan men jouw serieus werk lezen?
En dat antwoord laat ik gaarne achterwege, omdat ik deze schrijfnaam, die met geen ander geschreven werk is belast, koester.
Oké. Dat maakt je dan wel anoniem. En je schreef wel eens, als ik het me goed herinner, dat je dat juist niet bent.
Hm, lees mijn bio.
Zijn hier -en op alle sociale media- niet vele anoniemen?
Tja, niet alles wat ik schrijf zal waar zijn. Aan dat euvel lijden wel meer schrijvers.
Goed geschreven column. Het ‘overdone’ hoort erbij, maakt het uitdagend. Een goede column is niet genuanceerd.
Dank F.
@Fons Wijers.
Een goede column is niet genuanceerd. Huh?!
Welkom bij de ongenuanceerde-zwart-wit-denkende-overdone-broodschrijvers die niets of hooguit iets weten en denken iets te zien als ze een Ogen-Blik hun ogen [alleen ogen?]richten op een vrouw.
@Bob de Visser
Mooie 120w [ik hoop dat mijn perceptie is zoals de schijver bedacht heeft] die de gedachten wel blootgeeft, maar niet de opzet van het verhaal.
Ja, ik draag groene Crocs met witte sokken en geniet van de ‘zomer[niet]kleding’.
Lang leve de vrouwen die geen maat kunnen houden.
Mijn reactie betrof het stukje an sich. Wat ik van de inhoud vind is niet zo interessant.
@Curacao: ‘Lang leve’ zal hen niet beschoren zijn als de maat hen volledig ontgaat (zie Walmart, reactie Def), de heren evenmin; de column van Bob heeft op beide seksen betrekking.
Dan is het toch extra fijn als er wel wat mooi langskomt?
Mijn stuk was niet bedoeld als louter vrouwonvriendelijkk, maar ook manonvriendeijk. Als 120 woorden niet zo verdraaid kort zou zijn, had ik met liefde ook wat uitgewijd over de foutief geklede man in de zomertijd.
Voorts ben ik helaas geen broodschrijver.
Ik ben ook mateloos, maar wel met mate.
Lousjekoesje: Eens. Ik ben zeer vrouwvriendelijk, mits ze goed spelt.
Hoi Bob, op zich heb ik niets tegen anonimiteit, zolang de anonieme maar herkenbaar is en dat ben je. Althans hier op deze site. Ik dacht alleen dat ik je wel eens zag schrijven dat je niet anoniem bent.
En ja, ik las je bio. En nu nog eens. “Indentiteit”?
Als column is je stuk goed geschreven. Het prikkelt, daagt uit en het is weinig genuanceerd. Het roept dan ook de nodige reacties op. Het onderwerp op zich boeit me niet, maar dat is andere koek.
Ik zal van de daken schreeuwen dat ik anoniem ben.
Columns schrijven doe ik veel. Gelukkig is dat wel goed.
Nuanceren in 120 woorden is schier onmogelijk.
Tja, de boeiende verhalen laat ik volgaarne aan de jouw getrouwe en vertrouwde volgelingen.
Ik heb geen volgelingen.
Wat is dat nu voor een raar iets om te zeggen?
De bende van de vogel.
Op verschillende momenten van de dag verzamelen vogels van allerlei pluimage zich bij het water.
Het heeft een grote aantrekkingskracht en is net groot genoeg om ‘het water’ genoemd te worden. Eén vierkante meter kleiner en ‘regenplas’ was een passender naam geweest. Hier kan men -om met Hofmannsthal te spreken- de diepte met gemak aan de oppervlakte verbergen. De vogels laven zich er aan. Je hoort het terug in hun eigengebekte gezang.
De gezamenlijkheid van deze dieren is het genot om naar deze plek te komen.
Behalve als de Visser komt, die met trefzekere woorden en strak gecomponeerde lijnen aas uitstrooit waarmee hij de vogels aan de haak slaat. Dan lijkt het één grote bende.
Mooi, Hadeke!!
Excuus Ineke. Hetzij verkeerde waarnemingen mijnerzijds; hetzij verkeerd onder woorden gebracht wat ik wilde duiden.
Vogelvrij?
Dat de vogels niet louter en alleen nesten maken, zoals in het Nederduits ooit werd gesuggereerd, is een wijdverbreid literair misverstand. In hun vijver, de biotoop van het oppervlakkig gewag van de diepzinnige en literaire gedachten, maakten ze allen met graagte kenbaar wat hen bezighield.
Hun schijnbare gezamenlijkheid werd somtijds bruusk verstoord door de verbale inbreuk door de uit het niets verschenen verbale agressor. Deze stoorde, verstoorde, irriteerde en initieerde een tegenwind.
Ha, de Kee exegeerde het feilloos.
De metafoor leidde onmerkbaar tot een status quo. De een verfoeide; de ander hemelde op. Doch, is niet iedere vrije vogel gerechtigd tot het uiten van zijn innerlijke zielenroerselen? Ik besef: een retorische kwestie.
En de Visser? Hij hengelde onverstoorbaar voort.
Blijf hengelen! Ik blijf op je aas azen. Het is te smakelijk om te laten liggen.