Toen de leerplichtwet werd ingevoerd en kinderarbeid verboden, wist men nog niet dat er ooit handige zakenlieden zouden komen, die wel wisten hoe men kinderen exploiteren kon.
John de Mol is er zo een. Laat het maar aan deze streetwise programmamaker over om succesprogramma’s te creëren. Hij kent de smaak van het volk. Hij is een ware televisiepopulist.
Zijn succesvolle wijze van opereren geldt natuurlijk met name op het commerciële vlak. Omzetten genereren, winsten maken, geld uit de markt halen. Zijn programma’s zijn niet bijzonder artistiek verantwoord. Dat wil men niet, is zijn adagium.
Nu gaan kinderen fungeren als commerciële lokker. Als jonge melkkoetjes. Als lokvee voor de kijkers. Vertederd zal de massa kijken. Ik niet.
Schaam je, De Mol.
Ik vraag me af hoe de Mol dat gaat doen, want commercieel zijn kinderen niet heel interessant geloof ik omdat ze maar een beperkt aantal uren per jaar mogen werken. Of hij moet er een soort rondtrekkend circus met steeds een andere samenstelling van maken. En maar veel merchandise.
De direct afgeleide opbrengsten van louter het programma, uitzending, reclame, verkoop buitenland, zijn heel hoog, dan nog afgezien van de indirecte opbrengsten als inderdaad onder andere merchandising.
Eens, driewerf bah.
Bij dit programma doen heel veel ouderen ineens een oogje toe. Zorgwekkend, nietwaar?
Het kinderwetje van van Houten was hoognodig vorige eeuw. Apple sluit fabriek in China omdat een paar honderd kilometer verderop de loonkosten 25% lager liggen, in China India etc worden kinderen uitgebuit door grote westerse industrieën en de wereld sluit de ogen.