Ik weet dat het belangrijk is, wel moet zijn, anders waren er niet zoveel mensen op de been. Mannen met oortjes. Zonnebrillen en pakken, geblindeerde auto’s. Iemand wordt beschermd. Als een deel van dit alles ploeg ik mezelf door de menigte, via gangen en kamers kom ik uit in het binnenwerk van een oude molen. Ik krijg een walkietalkie in mijn handen gedrukt, met een rode alarm knop. Een toegesnelde bodyguard neemt hem weer van me af. ‘Laat dat maar aan ons over, meneer’, zegt hij koeltjes.
Boven in de molen gekomen overzie ik het geheel. Afzetlinten en zwaailichten. ‘Wie beschermen jullie eigenlijk?’, vraag ik aan de scherpschutter die naast me staat. ‘U, meneer.’ Ik lach zenuwachtig mijn verbazing weg.

Recente reacties