Ik heb vandaag een stap teveel genomen, meer dan ik me had voorgenomen.
Ik zou niet meer mijn hand ophouden, ik wilde niet meer vragen.
Iedereen zei dat het kon, moedigde me aan en dus deed ik het toch.
Elke keer weer een stoeptegel verder, gevoel van opluchting en van hoop.
Vandaag zou het lukken,vandaag zou ik vertrouwen hebben in mijzelf en bovenal in de ander die voor me stond.
Ik heb vandaag een stap teveel genomen.
Ik bleef achter op de grijze stoeptegel en keek wederom tegen ruggen aan.
Ik had wel willen roepen, willen zeggen dat ik er was en dat er nog beloftes lagen.
Ik hield me stil, er drupten alleen maar tranen op de kille tegels.
Recente reacties