De tranen drupten zo oprecht uit zijn ogen
Dat zij met twijfel hem toch het voordeel leek te gunnen
Aan de zijlijn schudde men vol afschuw
NEE!
Al weent hij zeeën of Duitse meren
Oceanen vol berouw
En welgemeende spijt
Het zout zal altijd in je wonden blijven steken
En er is geen middel sterk genoeg om de pijn van duizend krabbenbeten te doen vergeten
Maar, hij huilt, sprak zij
Heldere tranen die het beeld zo doen vertroebelen
Dat schreeuwen aan de zijlijn zinloos is
Het water klotst haar in de oren
Terwijl ze onder duikt
Hij heeft spijt
Zij krijgt het
Recente reacties