Stel dat ik een stukje 120 woorden in vijftien minuten schrijf. De tijd loopt. Gemiddeld 7,5 seconde per woord. Makkie.
Stel dat dit stukje door tien mensen wordt gelezen. Deze schatting is volgens mij hoog, want mijn indruk is, dat deze site nauwelijks gelezen wordt.
Van deze tien zetten er gemiddeld zo’n twee mensen een hartje bij. Dat is twintig procent, best veel. Gemiddeld een mens plaatst een reactie. Tien procent, aardig.
Als ik mijn stukje ook op Hyves zet, zijn de getallen beduidend hoger, maar nog niet sensationeel. Je moet daar veel vrienden hebben, die elkander complimenteren. Soort wederzijdse marktwerking.
Verbazingwekkend dat hier een aantal collegae is, dat heel veel dagelijks post. Je schrijft vooral voor jezelf. Verbale masturbatie?
Het aantal lezers is flink meer dan jij denkt, maar dat betekent dan ook wel dat het rendement (helaas) flink lager is dan jij aanneemt.
Volgens mij heb je wel gelijk wat betreft de belangrijkste beweegreden van het schrijven: het gaat primair om het zich uiten, de rest is secundair. Blogs zijn vaak toch de dagboeken van de 21e eeuw.
Mijn enige beweegreden is, gelezen te worden. Ik schrijf niet voor mijn eigen plezier.
Grote verhalen ed schrijven, is hard werken.
Verbale masturbatie? En wat dan nog? Wat 120 zo leuk maakt is de laagdrempelige toegankelijkheid. Je leest dingen van ‘gewone’ mensen om je heen. Wat iemands beweegredenen ook zijn, de keuze om je gedachten op te schrijven en te delen is een hele mooie. Trouwens, (verbale) masturbatie is seks met iemand waar ik heel veel van houd!
Of je nu primair schrijft om jezelf te uiten of om gelezen te worden, dat schrijven blijft een egocentrische bezigheid.
Ik lees 120 woorden gewoon voor mijn plezier en mocht ik hier eens iets schrijven, dan schrijf ik met plezier en hoop ik dat ik er iemand een plezier mee doe.
haha, ja, vooral als je je eigen nog niet geplaatste stukjes al een hartje mee kan geven 😉
@Gerben, smiecht! 😛
Grijns, de keuze om mijn gedachte op te schrijven is een heel(!) mooie, die vervolgens wordt weggezet met en wat dan nog. Paradoxaal?
daarom kent mijn hyves een sluimerend bestaan.
Hyves is inderdaad passé, maar wel handig om zo nu en dan wat te posten.
Ton: dat doet me plezier.
Nu gaan de hartjes hier eenzelfde functie krijgen als de respects op Hyves? Nee toch?
De hartjes zijn voorlopig gewoon een experimentje.
Met een twitteraccount waar naar verwezen kan worden, word je wellicht meer gelezen.
Klaarkomen.
Ik beroer de toetsen. Snel staan de eerste woorden achter elkaar. Ze verliezen hun maagdelijkheid, omdat ik ze meteen overlees. Straks zullen minstens tien paar ogen de zinnen raken. Een spannend besef.
Goethe zei het al: In de beperking toont zich de meester. Uit alle plekken kan ik de woorden plukken, maar welke woorden hebben het juiste gewicht, de rijpheid en de snelheid?
Inmiddels ben ik over de helft. Volgens de berekening heb ik nog zo’n zes minuten te gaan. Het begint te kloppen. Teruglezen. Schrappen. Kiezen. Vervangen. Welke woorden willen gelezen worden? Hoe zeg je meer dan 120 woorden binnen de telling. Dan kom ik bijna klaar en mis door het benoemen van de titel nog één woord.
Geweldig 8)
Ik heb wellicht wel het aantal reacties gemaximeerd.
De volgende stap is een 120w chat optie, waarin schrijvers live met hun lezers kunnen communiceren. 😉
Live chatten? Liever niet. Blijf liever lekkker anoniem.
je maakt wat los, maar ja, dat hoort bij masturberen.
Wat een onzin! Iemand die alleen maar schrijft om gelezen te worden moet journalist worden. Een schrijver voelt een noodzaak om te schrijven, een dwingende behoefte die hem/haar voortdrijft om die woorden op papier (lees: beeldscherm) te zetten. Dat ze gelezen worden is bijzaak, ze moeten eruit. Schrijven om gelezen te worden lever verbale poep op dat goed genoeg is voor krantenpapier, weggooi-rommel. Woorden voor in de kattenbak.. Ze verdienen niet eens een reactie.
Schrijven omdat ik niet anders kan..
https://120w.nl/2012/lettre-missive-1/
Ik ben niet van de romantische benadering. Ik schrijf heel veel, maar voel daartoe geen innerlijke noodzaak.
Ik zie het als een rationeel proces, waarbij enige creativiteit en taalvaardigheid wel handige instrumenten zijn.
Ik ben van de rationele benadering. En gek genoeg, word ik toch gelezen.
Kranten worden ook gelezen, en ook die worden geschreven door mensen. Maar dat wil niet zeggen dat ze geschreven zijn door schrijvers, in tegendeel zelfs. Ze zijn geschreven door journalisten, mensen die nieuwtjes brengen. Dingen die morgen weer oud zijn..
Feit. Ja. Ik ben echter geen journalist.Ik schrijf fictie, columns, poëzie, maar niet voor mijn eigen genoegen. Voor mijn eigen vermaak lees ik wel boeken en luister ik muziek.
Even een fictie van 120 woordjes geschreven, speciaal voor jou Bob! Alles kan, ook in 120! 😉
Tuurlijk, dat kan ik ook, maar het mist dan ondedr andere diepgang, verhaallijnen, uitwerking karakters etc. Ik vind dat dan meestentijds niets. (Hoezo anoniem?)