‘Hier staan boontjes, ginder de piepers. Daar de kolen, zie je hoe groot? Kijk, dit gebruik ik tegen wurmen.’ Ze toonde een giftig goedje en deed de behandeling omstandig voor.
Ik knikte.
Mocht ik me verbeelden dat ik van tuinieren wist dan kwam ik hier tot inkeer. Dus liep ik zwijgend mee. Mompelde over groeizaam weer. Zei niet wat ik dacht van vergif. Op een aanstaande schoonmoeder maak je liever geen ongunstige indruk.
Halverwege het tuinpad wilde ik iets aardigs zeggen en wees: ‘Die bonen staan er mooi bij.’
Ze stopte om me vol minachting aan te kijken. ‘Dat zijn de piepers.’
Dit kon ik niet meer goedmaken.
Pas bij nederige erkenning van stadse domheid accepteerde ze mijn onnozele inborst.
« Zo hoort het!
Nederland, ooohhhhh…Nederland… »
« Zo hoort het! Nederland, ooohhhhh…Nederland… »
Communicatie, Familie
Kennismaken
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Bertie of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
2 reacties
Reageren
« Zo hoort het! Nederland, ooohhhhh…Nederland… »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
Ach, arm wurm dat je er bent. O, maar wacht daar heeft schoonmoeder een goed middeltje tegen. 😉
Leuk geschreven. Ik voel helemaal mee in de onbenulligheid. Ik zou het zelf gezegd kunnen hebben.
Pijnlijk herkenbaar.