Schrijf mee!
« »

Column, Maatschappij, Mensen

Over een Portugese dorpsschilderes

3 november 2012 | 120w | Jelmer Birkhoff | 1 |

Naast haar café staat een schuurtje dat ze haar ‘atelier’ noemt. Creatief naamgeven kan veel verhullen. Politici zijn daar meester in.

Ze schenkt me een port in. ‘Van de zaak, voor mijn trouwe eetklant’, zegt ze, maar de eigenlijke reden is dat eindelijk iemand naar haar schilderijen kijkt – allemaal naaktportretten.

Koken kan ze. Schilderen niet.

‘In het dorp vinden ze het vreemd. De mensen hier zien alleen hun echtgenoot naakt en bij sommigen durf ik zelfs dat te betwijfelen. Modellen zoek ik op internet, niemand van hier wil poseren’.

Ze vult mijn glas opnieuw en uit de manier waarop ze me daarbij aankijkt, begrijp ik meteen dat ik met een goed excuus moet komen voordat zij een tweede fles opentrekt.

Waarderen en delen

Waardeer je dit stukje van Jelmer Birkhoff of juist niet? Geef hieronder een en/of deel het met anderen!

soortgelijke stukjes

2 reacties

Reageren

120
Wees geen muurbloem, laat je mening achter!
Houd het netjes. Je hebt 120 woorden. Huisregels.

Heb je dit stukje ook al gewaardeerd?

Geen zin om de volgende som op te lossen? Log dan in! * De CAPTCHA-code is verlopen, probeer opnieuw.


« »