Schrijf mee!
« »

Fictie, Liefde, Mensen

Opgesloten

26 oktober 2012 | 120w | Rijnmeermin | 3 |

Een straaltje licht glijdt over zijn wang. Hij is elk gevoel voor tijd kwijt. Turend volgt hij het licht tot de bron.
Het is dag. Geen geluid. Helemaal alleen. Dus dit is eenzaamheid.

Waar ben ik in hemelsnaam? Hij tast met zijn vingers langs de muur en kruipt. Een trap. Het zware gevoel op zijn borst wordt minder. Naar boven. Aarzelend, tree voor tree. Hij luistert ingespannen, zijn oren suizen. Voetstappen. Ze stoppen, vlakbij.

Fel licht. Samengeknepen ogen. Zijn vrouw kijkt fronsend op hem neer.
‘Je bent echt te groot geworden om jezelf in de kelder te verstoppen.’

Hij kijkt omhoog. Pijnigt zijn hersens. Ben ik wakker? Slaap ik nog?

Hij weet niet welk antwoord hij het liefst zou kiezen.

Waarderen en delen

Waardeer je dit stukje van Rijnmeermin of juist niet? Geef hieronder een en/of deel het met anderen!

soortgelijke stukjes

Reageren

120
Wees geen muurbloem, laat je mening achter!
Houd het netjes. Je hebt 120 woorden. Huisregels.

Heb je dit stukje ook al gewaardeerd?

Geen zin om de volgende som op te lossen? Log dan in! * De CAPTCHA-code is verlopen, probeer opnieuw.


« »