‘We zullen hem herinneren als een goed mens, die klaarstond voor degenen die hem liefhadden.’
De woorden waaien weg over de begraafplaats. Ik kijk op de huilende mensen neer. Het is een dubbel gevoel. De mooie woorden raken me, net als de betraande gezichten.
‘Een noodlottig ongeval heeft hem uit het leven weggerukt.’
En dat net een dag voordat ik mijn nieuwe wagen op zou halen. Ik had er lang voor gespaard. Van mijn oude auto wilde ik in stijl afscheid nemen. In het donker nog even flink op zijn staart trappen bij het oude vliegveld. Dat deed ik vaker.
Lichten uit en het gas diep indrukken.
Bij honderdtachtig kilometer per uur zag ik de gesloten slagboom veel te laat.


Mooie dood. Toch? 😉
Helaas, geen fictie! Mijn jongste broer was 20 jaar, had zijn motor al verkocht,
bracht het naar de nieuwe eigenaar, die bleek niet thuis,. Dan morgen maar, heeft mijn broer misschien gedacht, „s Avonds laat reed hij terug naar huis, en waas onze moeder altijd zo bang voor was geweest w.b.t. motoren, gebeurde toen. In een flauwe bocht raakte hij een boom, op een donkere eenzame weg, misschien afgeleid door een dier, of tegenligger. Hij werd gevonden op een akker, hij had zijn nek gebroken.De politie kwam mij en mijn man om drie uur ‚s nachts met veel tamtam wekken, we hadden nog geen telefoon.De identificatie moest ik ok doen.Heftig dus!!
Soms wordt de fictie door de waarheid ingehaald. Wat een verschikkelijke ervaring. Dan komt een verhaal wel anders ‘binnen’ lijkt me.
De basis van dit verhaal is op zich ook waar, alleen liep het met een flinke buil af. Iemand vertelde me dat hij lang geleden met een cabrio tegen een slagboom aangereden was, die normaal gesproken ’s nachts openstond.