Geen adem meer die hijgt, geen verhitte discussies meer of hardop denken. Geen grap, geen lach alleen nog eroderende herinneringen. Bloed gestold in zijn aderen en het finale moment van zijn tijdperk bevroren op mijn netvlies.
Gekunsteld verwoord verdriet en zielenpijn op een prentje vervormen het eens zo wonderlijke collage van deze unieke aanwezigheid. Kokende lava van passie en emoties versteend tot kil graniet van rationele verworvenheden. Alles dat hij was wordt onvermijdelijk gerecycled en afgebroken tot een nieuwe voedingsbodem, zodat geschiedenis verder kan groeien.
Hij heeft de race gewonnen, viert de ongrijpbare eeuwigheid. Zijn laatste wens om vergetelheid negerend zoek ik wanhopig naar vervagende herinneringen aan zijn stem en zijn gezicht. Vertwijfeld klamp ik me vast aan zijn foto.
Recente reacties