Moeder en dochter in de trein. Ze lijken op elkaar; dat is jammer, voor allebei.
Dochter is een eerstejaarsstudente met ontembare bewijsdrang. Ze liegt zichzelf tot een geliefde verschijning op haar studentenvereniging. Mooie meiden zijn haar vriendin, jongens willen haar.
Moeder is bang om oud te zijn en lacht noodgedwongen mee. Om te bewijzen dat ze het allemaal begrijpt, zegt ze dat het haar nog goed bijstaat: ‘die tijd voordat ik je vader kende’.
In Leiden stappen ze arm in arm uit, maar hun eenheid is nep. Hoe gaver dochter zich gedraagt, hoe meer moeder probeert haar bij te blijven; hoe meer moeder dat doet, hoe gaver dochter zich zal gedragen.
Het is een strijd die ze allebei zullen verliezen.
Scherp :pirate:
Gelukkig komt het meestal wel goed wanneer zowel moeder als dochter weer een paar jaartjes ouder zijn 😉 Dan is moeder gewend aan het oud zijn en dochter gewend aan het niet meer superjong en het minder mooi zijn.