Een duwtje heb ik niet nodig, ik word automatisch naar binnen gezogen. Daar sta ik. Helemaal alleen in die lange gang. Totaal onbekend en niet wetende wat me te wachten staat. Zo verward en onzeker heb ik me nog nooit gevoeld. De rillingen lopen over mijn rug. Mijn benen voelen zwaar. Tegelijkertijd breekt het zweet me uit. Is dit een nachtmerrie? Waar ben ik in beland? Mijn nieuwsgierigheid slaat om in paniek en frustratie. Een chagrijnige bui ken ik eigenlijk niet maar ik voel er eentje opkomen. Alsof duizenden spelden me steken, zo geprikkeld ben ik. Al mijn zintuigen staan op scherp.
Maar in de gang blijft het stil.
Ik mag er mijn eigen gang gaan.
In mijn overgang…
« Mijn financiële vooruitzichten
Poging tot ontvoering? Lulkoek! »
« Mijn financiële vooruitzichten Poging tot ontvoering? Lulkoek! »
Communicatie, Mensen
Mijn gang
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Lorette of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
1 reactie
-
Op 13 februari 2012 om 19:11 zei Marja:
Gewoon ontspannen. Het gaat vanzelf over voordat je een jongetje wordt. ;o)
Reageren
« Mijn financiële vooruitzichten Poging tot ontvoering? Lulkoek! »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
Beste Lorette, welkom op 120w! We vinden het leuk dat je meeschrijft op onze site! Als je vragen of opmerkingen hebt horen we het graag. En vergeet niet dat je altijd in gesprek kunt gaan met je collegaschrijvers via de reactiepanelen.
Groeten en veel 120 woorden lees- en schrijfplezier gewenst!
De 120w-redactie