Terwijl ik de vliegtuigslurf instap, voel ik het gevreesde, bekende gevoel door mijn lichaam trekken. De spieren in mijn romp verstrakken, mijn ademhaling verdwijnt bijna geheel, ik zweet en voel me draaierig. Angstgevoelens maken zich allengs van mij meester.
“Dat zijn paniekaanvallen,” legde een psycholoog me ooit uit.
“Dat doet u zichzelf aan.”
Bijna keer ik om, maar ik moet en zal die slurf door, het vliegtuig in. Mijn vrouw voelt mijn onlust. Ze zegt niets, maar graait in haar tasje. Stilzwijgend reikt ze me een pilletje aan. Ik stop het oxazepammetje in mijn mond en slik hem ongekauwd door. Het moet maar.
Alles heb ik ervoor over. De slurf en het vliegtuig vormen de enige route naar ons adoptiekindje.
Leuk! Jammer dat de titel het al verklapte. ‘De slurf’ past misschien beter?
Frappant. Mijn oorspronkelijke titel was Vluchtgevaar, maar dat werd te vergezocht bevonden.
Dat vind ik eigenlijk wel een mooie titel. Smaken verschillen blijkt maar weer 🙂
De titel verraadt inderdaad de clou al.
Ter overweging: je zou lezers op het verkeerde been kunnen zetten door voor “Geboortekanaal” als titel te kiezen.
Ik voelde onrust bij deze zin.
“Mijn vrouw voelt mijn onlust.”