Ik was geschokt toen ik er later over nadacht. Maar ook pas toen. Ik zag Quentin zijn kleine knuffel aap voorzichtig op een grote putdeksel leggen, dat was het bed. Murmelend met zijn driejarige peutertaaltje sprak hij de knuffel lief toe. Vervolgens stond Quentin op en begon hij allemaal stukken touw en snoeren en handvatten die her en der lagen, om de aap heen te leggen. Aap was ziek, zoveel was duidelijk. Quentin situeerde een volwaardig intensive care bed om de aap heen, het arme beest werd haast bedolven onder de toch teder door hem neergelegde snoeren. Het knappe is, hij heeft het zelf nooit gezien. Althans, dat dacht ik tot nu toe altijd. Zijn geheugen sprak in zijn spel.
« Nul Bytes
Voer hier de titel in »
« Nul Bytes Voer hier de titel in »
Familie
Intensieve herinnering
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Gerben Oebele of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
Reageren
« Nul Bytes Voer hier de titel in »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
Recent
- Oud, maar wijs?
- Platero en ik: Om weg vragen
- Spiegelbeeld
- Succes verzekerd
- Verandering
- Maas
- Onder de vleugels
- Fictieve werkelijkheid en werkelijke fictie
- Verre vrede
- Miljoen
Recente reacties