‘Kijken is een kunst,’ zegt de man met het litteken. Zijn stem klinkt vriendelijk en zijn ogen zijn vol leven. Ik vraag niet naar het litteken op zijn onderarm, een flinke jaap van zeker vijf centimter. En ook niet waarom zijn handen een beetje trillen. Of ik wel eens de tijd neem om ergens naar te kijken, vraagt hij voorzichtig. ‘Als ik tijd vind,’ zeg ik dommig. De man geeft college over kijken, met name over dieren. ‘Ook dieren,’ zegt hij, ‘hebben een gezichtsuitdrukking. Een chimpansee bijvoorbeeld, kan heel bedenkelijk kijken. Peinzend bijna. Maar als ik dit zie, gaan mijn handen trillen. Hij raapt wat vogelbotjes en veertjes van de grond en zegt: ‘Zo klein.’ De woorden komen van ver.
« Middelvinger
Van Mij »
« Middelvinger Van Mij »
Communicatie, Fictie
Het lijkje
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Gastschrijver of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
2 reacties
Reageren
« Middelvinger Van Mij »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
Dit is heel mooi geschreven, heel beeldend ook.
Bedankt voor je reactie, Ineke.