Het is een mooie zonnige herfstdag.
Ik wandel door het park, verdorde droge bladeren knisperen onder mijn schoenen. De pasteltinten van de herfst kleuren het landschap: geel, rood, bruin en nog énkele groentinten. ‘De goden hebben talent voor schilderen,’ denk ik.
Een imposante boom zwaait naar me met zijn kale takken. Ik kijk of niemand me ziet en zwaai terug. Zijn knoesten en rimpelige schors bewegen. ‘Verbeeld ik het me of wil hij me wat zeggen?’
Ik loop verder en voel dat er iemand naar mij kijkt. Als ik me omdraai zie ik alleen de eenzame boom, die nog steeds naar me zwaait. Nog een laatste keer wuif ik, waarna ik verder wandel. In gedachten verzonken, genietend van de herfstmagie.
Recente reacties