‘Hij is inmiddels meer een last dan een zegen,’ zuchtte Bello. ‘Zichzelf verzorgen vertikt hij; het is net een zwerver.’ ‘En hij kan zo agressief reageren,’ vulde Shadow aan. ‘Dat deed hij anders nooit.’ Traanvocht glinsterde in haar ooghoeken. Bello schurkte tegen haar aan. ‘Gezien de huidige situatie zit er maar één ding op,’ zei dokter Cavalier. ‘U kunt hiernaast nog even afscheid nemen.’ De assistente trippelde voor hen uit naar de behandelkamer. Daar zat Kees bibberend op de tafel. Ondanks de zwarte band om zijn hals zat zijn huid vol beet- en krabwonden. Zijn baasjes legden hun poot op zijn hoofd. ‘Het is beter zo,’ sprak Bello hen moed in. Shadow knikte. ‘Hij is tenslotte al vijftien jaar oud.’
« Mannen zijn nergens voor nodig
Muren van inkt »
« Mannen zijn nergens voor nodig Muren van inkt »
Communicatie, Fictie
Een hondenleven
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Evelien de Block of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
5 reacties
Reageren
« Mannen zijn nergens voor nodig Muren van inkt »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
je krijgt van mij een grote grijns voor dit stukje!
Een alternatieve dystopie. Leuk gevonden!
Goed gevonden invalshoek. Leuk geschreven. Wel zou ik van vijftien jaar zeventig maken. En hier en daar een harde return voor de leesbaarheid (als een nieuw personage het woord neemt: op een nieuwe regel).
Thanks!
De leeftijd had ik gekozen vanwege de puberteit van het huisdier, maar er kan natuurlijk worden omgerekend in hondenjaren 😉
De tekst had ik anders ingekopieerd dan hier te zien is… Ik zal het de volgende keer beter intypen?
@Cychick Het gastenformulier heeft vanwege veiligheidsredenen wat technische beperkingen betreft opmaak. Registratie biedt uitkomst.