Zon heeft zich verstopt, het regent. Wind speelt met het blad in de tuin, het regent. Mijn gedachten zijn versluierd, het regent in mijn hoofd. Schuilen in een donker hoekje wil ik en wachten tot de sombere bui over is.
Daar glinstert wat op het glas, fonkelende diamantjes in het duister van mijn geest. Ik reik er naar met mijn tastende vingers, maar het venster beschermt ze. ‘Dichter bij, ik moet dichter bij.’ Met mijn hoofd tegen de ruit kijk ik in de holle binnenkant van een druppel. ‘Ben ik dat,’ denk ik. ‘Zo zie ik er toch niet uit.’
Opeens snap ik het en moet ik glimlachen. De bui waait over en Zon knipoogt naar me vanachter zijn wolk.
Beste KillianMcNeil, welkom op 120w! We vinden het leuk dat je meeschrijft op onze site! Als je vragen of opmerkingen hebt horen we het graag. En vergeet niet dat je altijd in gesprek kunt gaan met je collegaschrijvers via de reactiepanelen.
Groeten en veel 120 woorden lees- en schrijfplezier gewenst!
De 120w-redactie