‘Aha, een stukje schrijven over dyslexie, daar weet ik alles van,’ riep hij en ramde op het toetsenbord. Het vaasje herfstbloemen op zijn desk trilde naar de rand en kukelde met een knal op de tegelvloer. Zijn tienerdochter zag het gebeuren, maar was te laat om de najaarspracht van de ondergang te redden.
‘Shit, alles gaat mis vandaag,’ zuchtte hij, ‘hopeloos!’
Het meisje wilde opruimen en liep voorbij zijn scherm.
‘Pap, zei je dyslexie? Hier staat dystopie’ en ze tikte met haar pink tegen de monitor.
Hij keek verward op, greep zijn woordenboek en las een bevestiging.
‘Ik wist het, er is geen redden meer aan.’
Zijn dochter keek naar buiten: ‘En elke dag kouder, meer regen, een nieuwe zondvloed.’
« Sluipmoordenaar
Onder zoeken »
« Sluipmoordenaar Onder zoeken »
Communicatie, Mensen
Disturb
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Fons Wijers of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
5 reacties
Reageren
« Sluipmoordenaar Onder zoeken »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
Best origineel. Weer eens een heel andere dystopie…
@Fons Een leuk verhaal, maar ik zie de dystopie niet echt.
@Ineke. Het gaat over de dystopie in ons zelf. Het gevoel, soms, van een hellend vlak neerwaarts, waarvan de dochter (grappend of serieus, we weten het niet) een variant ziet in de natuur.
Voor mij is een dystopie een verhaal dat een toekomstig wereldbeeld schept. Een soort van samenleving waar je niet graag deel van uit zou maken.
Verschillende invalshoeken zijn mogelijk. In een volgend stukje zal ik die van jou eens nemen.