Schrijf mee!
« »

Communicatie, Mensen

Disturb

27 november 2012 | 120w | Fons Wijers | 3 |

‘Aha, een stukje schrijven over dyslexie, daar weet ik alles van,’ riep hij en ramde op het toetsenbord. Het vaasje herfstbloemen op zijn desk trilde naar de rand en kukelde met een knal op de tegelvloer. Zijn tienerdochter zag het gebeuren, maar was te laat om de najaarspracht van de ondergang te redden.
‘Shit, alles gaat mis vandaag,’ zuchtte hij, ‘hopeloos!’
Het meisje wilde opruimen en liep voorbij zijn scherm.
‘Pap, zei je dyslexie? Hier staat dystopie’ en ze tikte met haar pink tegen de monitor.
Hij keek verward op, greep zijn woordenboek en las een bevestiging.
‘Ik wist het, er is geen redden meer aan.’
Zijn dochter keek naar buiten: ‘En elke dag kouder, meer regen, een nieuwe zondvloed.’

Waarderen en delen

Waardeer je dit stukje van Fons Wijers of juist niet? Geef hieronder een en/of deel het met anderen!

soortgelijke stukjes

5 reacties

Reageren

120
Wees geen muurbloem, laat je mening achter!
Houd het netjes. Je hebt 120 woorden. Huisregels.

Heb je dit stukje ook al gewaardeerd?

Geen zin om de volgende som op te lossen? Log dan in! * De CAPTCHA-code is verlopen, probeer opnieuw.


« »