Droevig stond de eenzame Ezel te kijken in het modderveld waarin zijn weilandje was veranderd na al die regendagen in december. De spetters drek vliegen om zijn vriendelijke, zachtmoedige oren als hij van verveling een rondje gaat draven. De Ezel zuchtte zachtjes nadat de baas had hem verteld dat hij strakjes weer naar de stal met de grote ster zou gaan. Hij wist dat ook Os er zou zijn net als vorig jaar. Hij verheugde zich op het gezelschap van de Os want hier stond hij alleen. Ook het mensenkindje in de kribbe zou er weer zijn en de mensen zouden komen kijken. Hem voeren met een lekker appeltje wellicht. Meestal aaiden ze hem in de Sterrenstal op de markt.

Beste N.H., welkom op 120w! We vinden het leuk dat je meeschrijft op onze site! Als je vragen of opmerkingen hebt horen we het graag. En vergeet niet dat je altijd in gesprek kunt gaan met je collegaschrijvers via de reactiepanelen.
Groeten en veel 120 woorden lees- en schrijfplezier gewenst!
De 120w-redactie