Schrijf mee!
« »

Communicatie, Fictie

De prijsuitreiking

28 november 2012 | 120w | LeonieSuzanne | 1 |

Ik kijk op de klok. Nog vijf minuten voor ik weer op moet. Ik sta voor de spiegel en ik recht mijn rug, strijk mijn haar glad, trek mijn mondhoeken omhoog. “Als je verliest, moet je blijven lachen”, zei hij. “Altijd. Dat is leuk voor de camera’s.” Ik staar naar mijn evenbeeld. Mijn ogen kijken mij mistroostig en deerniswekkend aan. Zo kan het niet. Want bij een oprechte lach horen ogen met diamantjes en kleine rimpeltjes er omheen. Ik probeer te denken aan iets vrolijks, aan andere lachende mensen, want dat werkt aanstekelijk. Toch lukt het me niet, mijn ogen blijven dof en doods. Maar nu zie ik ze glanzen. Het komt door mijn tranen. Ik kan maar beter winnen.

Waarderen en delen

Waardeer je dit stukje van LeonieSuzanne of juist niet? Geef hieronder een en/of deel het met anderen!

soortgelijke stukjes

7 reacties

Reageren

120
Wees geen muurbloem, laat je mening achter!
Houd het netjes. Je hebt 120 woorden. Huisregels.

Heb je dit stukje ook al gewaardeerd?

Geen zin om de volgende som op te lossen? Log dan in! * De CAPTCHA-code is verlopen, probeer opnieuw.


« »