“Ik ga hier alleen maar weg met mijn voeten naar voren”, zei ik altijd. Maar dat ik dat zelf mee zou maken, was niet de bedoeling. Met beroepsmatige voorzichtigheid word ik – op een brancard – de trap afgedragen en de ambulance ingeschoven. Sirenes zijn niet nodig, ik behoor inmiddels tot de onredbaren.
Ik krijg een kamer voor mezelf, niet vanwege de privacy maar om anderen een uitzicht op hun voorland te besparen. Ik word aangesloten op machines die mijn levensfuncties over zullen nemen. Protesteren helpt niet. Dat ik heb nagelaten te melden dat ik geen donor wil zijn, heeft me in deze positie gebracht.
“Verdere behandeling is zinloos”, zo luidt de diagnose. Ik word in slaap gebracht. Sterven mag ik niet.
« Stemadvies SP
Mannenburger »
« Stemadvies SP Mannenburger »
Maatschappij, Mensen, Politiek
De laatste rit
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Ineke Wolf of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
8 reacties
Reageren
« Stemadvies SP Mannenburger »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
Magazijn voorraad totdat de familie de pakbon vrijgeeft en de grote sorteerder in de lucht beslist waar je thuis hoort? 🙂
luguber en mooi
Dankje @GJ
Aangrijpend, zo zou het kunnen gaan, maar voor zover ik weet is nog steeds het omgekeerde het geval (slechts donor met een codicil).
Gelukkig wel @Fons, maar bij de laatste voorstellen tot wijziging daarvan kreeg ik visioenen zoals hierboven beschreven.
Hè getsie, kafkaiaans, gevangen zitten en niet weg kunnen.
Vreselijk, en je daar dan helemaal bewust van zijn
“Ik ga hier alleen maar weg met mijn voeten naar voren”,
“Verdere behandeling is zinloos”,
Ineke, staat de komma op de juiste plaats?
@Fan, Ja, de interpunctie is voor zover ik weet correct. Zie: http://www.jagerneyndorff.nl/j.....t.aspx#aht