Schrijf mee!
« »

Maatschappij, Mensen, Politiek

De laatste rit

27 augustus 2012 | 120w | Ineke Wolf | 8 |

“Ik ga hier alleen maar weg met mijn voeten naar voren”, zei ik altijd. Maar dat ik dat zelf mee zou maken, was niet de bedoeling. Met beroepsmatige voorzichtigheid word ik – op een brancard – de trap afgedragen en de ambulance ingeschoven. Sirenes zijn niet nodig, ik behoor inmiddels tot de onredbaren.
Ik krijg een kamer voor mezelf, niet vanwege de privacy maar om anderen een uitzicht op hun voorland te besparen. Ik word aangesloten op machines die mijn levensfuncties over zullen nemen. Protesteren helpt niet. Dat ik heb nagelaten te melden dat ik geen donor wil zijn, heeft me in deze positie gebracht.
“Verdere behandeling is zinloos”, zo luidt de diagnose. Ik word in slaap gebracht. Sterven mag ik niet.

Waarderen en delen

Waardeer je dit stukje van Ineke Wolf of juist niet? Geef hieronder een en/of deel het met anderen!

soortgelijke stukjes

8 reacties

Reageren

120
Wees geen muurbloem, laat je mening achter!
Houd het netjes. Je hebt 120 woorden. Huisregels.

Heb je dit stukje ook al gewaardeerd?

Geen zin om de volgende som op te lossen? Log dan in! * De CAPTCHA-code is verlopen, probeer opnieuw.


« »