In een donkere voorraadkast, leunend met haar rug tegen een stelling met medische artikelen, wordt haar doktersjas onhandig open gerukt. Een witte knoop stuitert op de vloer. Gehaast wrikt zij zijn broekriem open. “Auw!” haar vel zit klem tussen zijn hebberige vingers en de sluiting van haar BH.
Geen tijd voor voorspel. Elk moment kan het afgelopen zijn. Ze draait zich om en steekt uitnodigend haar kont naar achteren. Hij schuift haar slipje aan de kant en dringt ruw bij haar binnen.
“Piep, piep, piep!” Ze schrikt, een reflex en ze stoot haar hoofd. Verband en verpakte injectienaalden vallen uit de stelling. Zijn handen verstrakken op haar heupen. Hij gromt verbeten, “Verdomme, niet weer! Deze keer maak ik het af.”
Een beetje te plat naar mijn smaak.
Voorts heeft alle ziekenhuiskleding al tientallen jaren drukknoopjes en stuiteren er hoe dan ook weinig witte knopen op vloeren.
@Frank, ik ben niet op de hoogte van de hedendaagse ziekenhuis mode, maar drukknopjes stuiteren niet zo snel op de vloer 🙂
De aanleiding van dit verhaal is een “waargebeurde” anekdote, verteld door twee vrienden. Ik vond het zelf wel grappig.
Wat mij betreft: ietwat te expliciet.