De bocht is glad.
Recht trekken en remmen wil al niet meer baten.
Regen is de oorzaak, een ziekenhuisbezoekje het gevolg.
“Zegt u het maar” bijt de norse mevrouw achter de balie van de spoedeisende hulp me toe.
“Ik denk dat ik mijn sleutelbeen gebroken heb en zou graag een foto laten maken” pareer ik.
“Legitimatie en ziekenfondspas” vervolgt ze al even vriendelijk en ik besluit het op een zwijgen te zetten.
Koud een uur later ben ik, een mitella rijker en de illusie van jonge, goeduitziende zusters armer weer onderweg naar buiten.
“Tot volgende week mevrouw! Dan kom ik weer gezellig terug.
Zorgt u dat de koffie klaarstaat?”
Op meer dan een welgemeend “nee!” hoef ik niet te rekenen.
Recente reacties