‘Over twee maanden kunt u de tweeling vasthouden. Prachtig hè, oma? Vier generaties.’
Vijf weken later verwoestte de hersenbloeding haar hersenstam. Ze ontwaakte niet meer uit haar coma en we hebben haar een week later begraven. Heel verdrietig maar ook opgelucht hebben we alles ervaren. Hoewel ik nu droom dat ze weer wil eten en drinken.
De tweeling, onze kleinkinderen, is nog niet geboren. Laat ze maar lekker warm groeien in de moederbuik. De aanstaande ouders spreken al met hun kindjes die op hun naam reageren door te bewegen als ze worden toegesproken.
Leven en dood, zo dicht bij elkaar en beiden zo totaal verschillend emotioneel. De grootse metamorfose, de cirkel van het leven wordt door geboorte en overlijden gesloten.

Mooi geschreven! Het is inderdaad de grootste metamorfose die je je maar kan indenken.