Ik was dertien. Ik kwam thuis met Deep Purple in Rock. Mijn ouders waren in shock, toen ze geconfronteerd werden met de hardrockmuziek van Jon Lord cs. Ze waren inmiddels bestand tegen The Bee Gees, Hollies, Kinks en Procol Harum.
Child in time was mijn eerste volledig overgave aan een muzikaal niet te overtreffen fenomeen. Zo is mijn perceptie altijd gebleven.
Gisteren overleed Jon Lord, het muzikale brein achter de band. Hij was geniaal. Vele jaren later pas hoorde ik zijn Concerto for group and orchestra, een sublieme symbiose van hardrock en klassiek.
De eerste keer dat ik Child in time hoorde, zoende ik met Cilly. Weliswaar op brugklasniveau, maar toch. Associatieve, nostalgische lust.
Dank Jon, voor jouw muzikale bijdrage.
Het Is Jon (Jonathan) Lord.
Hij wordt inderdaad gemist.
Edit. Dank.
Mooi Stuk!! Prachtig begin. Leest als poëzie.
Dank Ineke.
😉
Deep Purple is ooit begonnen door ex-Searcher Chris Curtis en dankbaar ben ik hem er niei om. Maar ja, ieder diertje zijn pleziertje…
Klopt.
Eens.