Zoals elke dag vertrekt Ben stipt om zeven uur van huis. Zijn vrouw wuift achter de vitrage hem gewoontegetrouw gedag. Onder de snelbinders zit zijn broodtrommeltje geklemd.
Vandaag weifelt Ben even. Welke route zou hij nemen? Hij besluit tot de normale weg.
Reeds veertig jaar fietst hij dagelijks naar zijn werk. Ook nu, in weerwil van het feit dat hij ruim een week geleden ontslagen is. De recessie, zijn leeftijd, gebrek aan scholing.
Zijn vrouw weet nog van niets. Hij durft het haar niet te vertellen. Ze heeft het al jaren aan haar hart.
Hij parkeert zijn fiets in de stationsstalling. Zuchtend neemt hij plaats op een bankje en staart naar zijn vertrouwde rangeerterrein. Langzaam biggelt er een traan.
Uitgerangeerd.
Mooie vondst!
Mooi! Goed laatste woord 🙂
Verder sterk een treurig sfeertje neergezet.