Mijn tranen dragen woorden, die rollen over mijn wangen naar mijn hart, om daar te versmelten met de liefde die ik je stuur via mijn gedachten die golven creëren op weg naar de ziel waarvan ik verstoken ben.
Mijn vloeibare woorden druppelen door de mazen van de voile bekleding die je warme stem bedekt, verborgen aan het einde wat geen einde kent, om te nestelen en als sporen in je ziel verborgen te liggen voor de buitenwereld maar jou te omhelzen met hun bedoelingen. Alleen als ik mijn ogen sluit kan ik een zijn met jou in een wereld zonder tijd, waar niemand pijn heeft van ons samenzijn, waar geen gewetenswroeging heerst, geen keuzes bestaan maar alleen onze liefde telt.
« Een blauwtje
De laatste dag »
« Een blauwtje De laatste dag »
Liefde, Mensen
Woorden van een minnares
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Petra Teeuwsen of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
1 reactie
-
Op 25 mei 2011 om 09:52 zei DanielleBearda:
ik denk dat jij ook dichten/poëzie schrijft?
Reageren
« Een blauwtje De laatste dag »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
Beste Petra Teeuwsen, welkom op 120w! We vinden het leuk dat je meeschrijft op onze site! Als je vragen of opmerkingen hebt horen we het graag. En vergeet niet dat je altijd in gesprek kunt gaan met je collegaschrijvers via de reactiepanelen.
Groeten en veel 120 woorden lees- en schrijfplezier gewenst!
De 120w-redactie