Het jongetje was 6 jaar, Joods, het was 1945, zijn vader en moeder waren dood.
Zijn nieuwe vader en moeder hadden ook een Joodse achtergrond, zijn twee moeders waren nichtjes. Maar het gezin was Hervormd. Er waren broertjes, een zusje. Van zichzelf was hij enig kind. Hij kreeg een nieuwe achternaam. Later werd hij geadopteerd.
Hij sprak met niemand over zijn eerste leven, te ingewikkeld, te belastend, te gênant. Hij wilde kind van zijn nieuwe huis zijn en dat was hij ook.
Maar dat eerste leven was niet weg. Later, veel later, leerde hij te leven met zijn dubbele identiteit, er vrijmoediger mee om te gaan. Heeft hij de juiste keuzes gemaakt, vroeger, toen hij jong was? Het blijft knagen.


Heftig verhaal, vaker gehoord, ook in Spanje bijvoorbeeld onder Franco. Vandaag ga ik dus bewust stemmen om herhaling van uitwassen van deze ‘uitsluitingen’ van bevolkingsgroepen te voorkomen.
Al op jonge leeftijd een flinke rugzak dus.
Indrukwekkend verhaal.
Ontroerd denk ik aan: Zoals er na iedere nacht weer een nieuwe dag komt, zolang je leeft. Carpe diem.