Maandagochtend op de fiets door de stad, met kleine Quentin voorop. “Pappa, pappa… da!”, Gaat het dan, bij werkelijk elke vrachtwagen, keepwagen, bus, kraanwagen of tientonner die hij ziet. Als het groot is en meer dan vier wielen heeft, moet hij het aanwijzen en benoemen. Maar vooral dat ík het ook zie. Zo is de maandagochtend fietstocht naar de sportschool een heel karwei: bij elke vrachtwagen geef ik tekst en uitleg. “Ja jongen, dat is een mooie bus he? Ik denk een Mercedesbus” Maar enige weerklank, of herhaling van merknamen komt nog niet. Maar dan is er redding. Volvo, Mercedes en zelfs DAF zijn nog te moeilijk. Er is hoop. “Pappa, pappa… MAN!”, roept Quentin eindelijk. Ik glunder van trots.
« Die blik in je ogen
Déjà Vu in Fukushima »
« Die blik in je ogen Déjà Vu in Fukushima »
Familie, Mensen
Vrachtwagens
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Gerben Oebele of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
2 reacties
Reageren
« Die blik in je ogen Déjà Vu in Fukushima »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
Hoe is het afgelopen?
We zijn nu bijna 2 jaar verder 🙂 Houdt hij nog steeds van vrachtwagens?
Onze dochter van 4 is nog steeds onder de indruk van auto’s. Mijn oude peugeot 406 is een “cars” auto, mijn vrouw haar eveneens ‘oude’ pt cruiser auto is een “race” auto…