Met het stuur in mijn handen en het zand onder jouw voeten wens ik je een behouden vaart. Wees zee, wordt golf, ben je dromen en maak deze vlucht de moeite waard.
Dirigeer de zon, commandeer de wolken. Zorg dat je niets hoeft en maak je niet druk om morgen. Val buiten oevers, ren door kaders, treed buiten ieder bewustzijn. Omfloers je woorden. Vloek, tier, huil, maar laat je lach het slotakkoord zijn.
Antwoord niet op vragen die over morgen, of gister gaan. Kantel slechts de dromen die op dat moment voor je staan.
Dus maak je leeg, maak het waard. En met de ochtend in mijn handen en de lucht onder jouw voeten wens ik je een behouden vaart.
5,5 is slechts de helft van elf.
Noem me dan maar gek maar ik ben tweeledig mezelf.
Dat wat onverenigbaar is, is vervolmaakt tot 1.
Daar lijnrecht iets tegenovergesteld stuit op geen.
Haat en liefde bestaan alleen als elftal, als eenheid.
Gesteund door een klein beetje bereidwilligheid.
Niets voelen is niets meer zijn dan geenheid.
Tegenover voelend staat slechts onverschilligheid.
Kon jij mijn woorden ruiken?
https://120w.nl/2011/met-de-barsten-onder-mijn-voeten-vraag-ik-mij-af/