Op het bruggetje in het park, de regen langs mijn wangen en jij staat naast me. Rustig starend naar de vijver. Druppels beroeren het wateroppervlak, maar jij beroert mijn hart. Ik voel de kou niet, niet met jou naast me. Zo onverwachts toch uitgekomen, wat ik in mijn hart wel had gehoopt. Jij naast me.
Kan dit zo blijven, mag ik dit vasthouden?
Een uur, misschien wel langer, het bruggetje biedt steun aan onze armen. Een gesprek dieper dan de bodem, troebelingen worden weggenomen en kringen verbreed.
Alsof de brug verbinding maakt en de vijver een spiegel is. Alsof alles ineens duidelijk wordt, voor jou en mij.
Het is koud, ik warm je handen. En jij… jij warmt mijn hart.


Dit is denk ik iets te zoet voor mij 😛
Ha ha, ja dat kan.