Sterf maar bij mij, klein dier. Ik houd je vast en verdoof je met mijn liefde. Pijnloos ontdoe ik je van adem en vacht. Je glanzende spieren, je huid, het tot voor kort nog kloppend hart. Aardbeikleurig bloed. Ik laat niets verloren gaan. Ga maar liggen op je bed van ui en thijm. Het wordt snel aangenaam. Word zacht. Stoof. Sudder.
Buiten is het nat. Jij blij. Je hoeft niet meer door weer en wind. Niet met lege maag in donkere holen, op de vlucht voor dieren met grotere honger. Herinner je het nog, in het veld, hoe je me met dankbare ogen aankeek? Alsof je zei, “verlos mij”. Met plezier, klein dier. Streel mijn tong. Vervul mij.
« Zandtaart
Frau Holl »
« Zandtaart Frau Holl »
Eten & drinken, Liefde
Klein wild
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Marcel Wortel of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
5 reacties
-
Op 25 augustus 2011 om 10:05 zei Carel de Mari:
groot wild
-
Op 25 augustus 2011 om 16:10 zei Frank:
Geïnspireerd door de Japanse keuken?
-
Op 25 augustus 2011 om 16:41 zei Asberg:
vind ik leuk
-
Op 25 augustus 2011 om 19:13 zei Defrysk:
“Met dankbare ogen aankeek”. Dat dier had toch duidelijk een oogafwijking, zou ik denken.
-
Op 25 augustus 2011 om 20:19 zei Bob:
Daar proef je niets van 🙂
Reageren
« Zandtaart Frau Holl »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
Beste Marcel Wortel, welkom op 120w! We vinden het leuk dat je meeschrijft op onze site! Als je vragen of opmerkingen hebt horen we het graag. En vergeet niet dat je altijd in gesprek kunt gaan met je collegaschrijvers via de reactiepanelen.
Groeten en veel 120 woorden lees- en schrijfplezier gewenst!
De 120w-redactie