Schrijf mee!
« »

Communicatie

De sneeuwman

1 november 2011 | 120w | stephanstoop | 0 |

Onder enkele juichkreten van een stel kinderen zie ik het levenslicht. De voetsporen die zij achterlaten sneeuwen langzaam dicht. Terwijl ik buiten in de kou sta, brandt binnen een uitnodigend licht. Een man zit in zijn zetel voor een knetterend houtvuur. Met zijn lepel draait hij rondjes in zijn mok. De kinderen rennen rondjes om een versierde dennenboom. Hun enige hoop is dat de Kerstman cadeautjes komt brengen. Ik wil ook leven.

Takken die dienen als armen komen steeds losser te zitten. Knopen vallen stuk voor stuk van mijn middel. Ik huil maar niemand die het ziet. Mijn tranen worden opgezogen in het smeltende sneeuw. De laatste restjes sneeuw worden aangeveegd door mijn bezem. Niemand meer die aan mij denkt.

Waarderen en delen

Waardeer je dit stukje van stephanstoop of juist niet? Geef hieronder een en/of deel het met anderen!

soortgelijke stukjes

3 reacties

Reageren

120
Wees geen muurbloem, laat je mening achter!
Houd het netjes. Je hebt 120 woorden. Huisregels.

Heb je dit stukje ook al gewaardeerd?

Geen zin om de volgende som op te lossen? Log dan in! * De CAPTCHA-code is verlopen, probeer opnieuw.


« »