De dag waarop de wekker om half 5 afgaat. De dag dat je eerste cliënt, van 7 uur, naar het ziekenhuis is gebracht, de tweede cliënt fout staat ingepland, de derde pas na 8 uur hulp kan hebben. Nummer 5 vindt het wel vroeg, maar vooruit. Nummer 4 doet niet open, neemt de telefoon niet aan en dan moet je dus bellen en wachten tot de dochter komt. Terug naar nummer 3 en daarna naar nummer 4 die slapende is, ziek. Ondertussen al een uur te laat overal. Nummer 6, 7, 8 en 9 zijn pissig, maar begrijpen. Gestrest sla ik de autodeur dicht, de sleutels op het dashboard. Nummer 10 bel ik, die begrijpt niets. De wegenwacht zucht: “Alweer?”


soms zit het mee, soms ….
Inderdaad, de Wegenwacht is een zwaar onderschat beroep.