Vanmiddag was ik samen met mijn dochter een stukje aan het fietsen in ons prachtige landelijke gebied. De Maasvallei, het Land van Cuijk, Maasduinen of voor sommigen beter bekend als een stukje van het Pieterpad. Op de één of andere manier is het me opgevallen dat mensen zich geroepen voelen om het onbekende tegemoet komende verkeer te begroeten met een Dàhág.
Met een zuur lachje op het gelaat, lijkt het net of mensen dan hun nieuwe kunstgebit willen laten zien bij het passeren omdat ze je ze toch niet kennen. Dàhág. Of zou het gewoon goed bedoelde beleefdheid zijn? Zelf geef ik de voorkeur aan een opgewekte Hallo, of een knikje, maar Dàhág? Wat denkt u?
Hallo zeg ik aleen tegen bekenden. Vaak zeg ik tegen onbekenden: Dag meneer (mevrouw).
Dag allemaal.
Wandelaars groeten ook, meestal twijfel ik of het uit fatsoen danwel angst voortkomt, ons kent ons – ik ben te vertrouwen.