Men wordt schrijver door de drift voor de vorm. De inhoud is punt twee.
Aldus Bomans. Die vorm is wel helder. 120 woorden. Daarin heb ik mij gevonden, pas nadat ik mijn drift voor de vorm bekoelde. 120 woorden. Te weinig. Te veel. Na acceptatie vond ik het genoeg.
Toen zocht ik de afleiding. 120 werkwoorden, 120 woorden met de meeste letters, 120 woorden met de minste letters, er zijn nog variaties te over. En elke variant heeft zijn eigen existentie. I stand corrected by Shana.
L’existence précède l’essence. Aldus Sartre.
Dus schiet ik door naar de essentie. 120 woorden definiëren zichzelf; door middel van die 120 woorden. Rest mij nu de vraag: wat is de zin van mijn 120woorden?
« Vuurwerkkrampen
Het zesde tuig der zinnen »
« Vuurwerkkrampen Het zesde tuig der zinnen »
Mensen
120woorden (2)
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van dichterbijmij of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
9 reacties
Reageren
« Vuurwerkkrampen Het zesde tuig der zinnen »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
Voor mij is de zin in eerste plaats expressie 🙂
En daar blijk je ook voor mij gelijk mee te hebben. Maar dat komt. Dank voor je reactie
Phat!
All hail Godfried van Bouillonblokjes!
is dat exact 120 echt een streven?
Ik ben een beetje nieuw hiero..
Exact 120 woorden is naar onze mening wel het mooiste. Soms vereist het wat passen en meten maar de voldoening is het grootst als het lukt.
Kwestie van smaak. Ligt er ook aan wèlke woorden je gebruikt.
Dank. Een beperking is een uitdaging me dunkt.
120 gedropt.
No more, No less.
Maar binnen de uitdaging mag het spannend. Op naar 120 woorden met de minste lettergrepen 🙂
Dank voor jullie reacties, het helpt mij scherpen
Goethe zei het al: “In der Beschränkung zeigt sich erst der Meister“