Tussen haakjes: zijn naam was William. Het werd nog niet eerder vermeld. En het maakt echt niet veel uit. Maar laten we de olifantenverzorger, een oude man die nog niet echt oud was, eindelijk een naam geven. De grote, impressionante vrouwtjesolifant, op haar beurt, was ook nieuwsgierig naar haar verzorger. […]

De olifanten waren meestal rustig. Groot, indrukwekkend en majesteitelijk. Kinderen in het publiek hielden van de olifanten omdat zij, ondanks hun grootte en imposantheid, altijd een indruk van vertrouwen inboezemden. Volwassenen in het publiek hielden van de olifanten omdat zij meestal wat triest keken, hetgeen een gevoel van herkenning en […]

Met hun droevige olifantenogen staarden zij terug naar het publiek. De blikken in hun ogen waren altijd wel enigszins anders: soms nieuwsgierig, soms melancholisch, soms gezapig, schijnbaar alwetend, afhankelijk van hun dagelijkse stemmingen en van hun individuele karakters. Het publiek merkte dat niet of nauwelijks op; voor hen waren de […]

Telkens wanneer de poorten van de zoo voor het publiek opengingen in de morgen, zagen de olifanten er prima uit: indrukwekkend en goed gevoed. Telkens opnieuw was de oude man die nog niet oud was tevreden wanneer de olifanten er patent uitzagen en alles keurig was in en rond hun […]

Een bultrug ligt langzaam dood te gaan. Deskundigen onderzoeken het gestrande dier. Het dier heeft stress, en zal een reddingspoging waarschijnlijk niet overleven. Daarom gaan we ons met zijn allen aan het dier vergapen. Er komt zelfs een traan uit zijn oog! Ziellug!! Aan de andere kant van de wereld […]

Met haar hoofd vol grijze gedachten liep ze door de steegjes van Amsterdam. Af en toe wierp ze heimelijk een blik in de kerstetalages en droomde van luxe. Ze kreeg dan een verbeten trekje om haar mond. Ergens diep van binnen geloofde ze dat armoede haar enige metgezel was. Een […]

Zij was 78. Ik, 18 jaar, had alle macht en zij geen enkele. Ik was me bewust van het kwaad maar zij had het doorleefd en overleefd. De kamptatoeage stak na al die jaren nog scherp af tegen haar huid. Ze kon niet meer praten; verbaal protesteren was uitgesloten. Een […]

Zodra hij haar aankeek wist hij het: zij was het. Met haar wilde hij zijn toekomst delen. In zelfgebreide truien naast elkaar op de bank voor de tv, kijkend naar documentaires over hoe vroeger alles beter was. Dat was zijn ideaalbeeld, en zij was de vrouw die hierin thuishoorde. Hij […]

Vlam! “Auw, auw … mam!” Moeder zegt streng: “Jaap, je weet dat we dat soort taal hier niet bezigen!” “Wat voor taal? Poepen?” Represailles volgen onmiddellijk … Pats, Pats! Met betraande ogen en gloeiende oren zoekt hij beteuterd steun bij vader. Pa kijkt over zijn krant en haalt machteloos zijn […]

Zij hadden alles, behalve vrijheid. De oude man die nog niet echt oud was verzorgde hen. Dat was zijn werk: olifantenverzorger in de zoo. Daar werd hij voor betaald. Hij werkte er al zo lang dat niemand zich de zoo kon herinneren zonder hem. Daarom ook noemde men hem een […]

Waarom de liefde zo’n pijn doet, dat vroeg ze zichzelf af. Ze stak nog een sigaret aan en keek uit het raam naar haar spelende kat. De dikke kater was weer langs geweest. Hij had haar beide poezen flink te grazen genomen en nu was hij weer weg. Hij had […]

Olifanten worden verondersteld over een buitengewoon geheugen te beschikken, maar geen van hen daar in de zoo kon zich Tanzanie herinneren om de eenvoudige reden dat zij daar nooit geweest waren. Tanzanie was iets wat hun ouderlijke of grootouderlijke olifanten zich misschien konden herinneren, als zij daar ooit geleefd hadden […]

Eenmaal opa geworden voelen opa’s steeds opnieuw een ander klein pijntje dat hen herinnert aan het onverbiddelijke voortschrijden der jaren en laat hen tot hun kleinkinderen zeggen wanneer het spelen en ravotten een beetje overweldigend wordt: ‘Speel nu maar wat alleen verder. Opa moet even op adem komen…’ De oude […]

De oude man was in zijn late vijftiger jaren, niet echt oud. Noch was de olifant. Zij was in haar vroege teenager-jaren, voor al diegenen die een olifantenleeftijd menen te kunnen determineren. De oude man, alhoewel nog niet echt oud, was nog steeds in goede gezondheid maar hij werd nu […]

In bed legde ik mijn hoofd graag te rusten in dat holletje onder je sleutelbeen. Verbazingwekkend; die zachtheid van je lichaam terwijl je toch zo gespierd was. Zacht was ook je trui. En dan bedoel ik die trui welke ik jouw “woontrui” noemde. Jij droeg die trui zoals ik mijn […]