Mijn oren jeukten, een biechtmarathon, daar leek het eigenlijk wel veel meer op, een cadeau die ik alleen maar uit beleefdheid aanvaardde. Ze hadden het over goddelijke marsmannetjes, de wonden van Christus, en de kruisen die ze droegen om het afstaan van hun koekoekskinderen… Bijna iedere zuster had wel minstens […]

De bitterheid naar Margreeth wordt steeds groter. Het accepteren van begrip en vergeving betekent een vlucht. Hiermee zou Wouter ontkennen wat eens gebeurde. Terwijl gelijktijdig zijn niet-relatie met Veronique van een geheel andere orde is. Een andere dimensie. Wouter hoort zichzelf verder praten. Langzaam rond hij de toespraak af. Heft […]

Door dit soort blikken, weet Wouter, zijn oorlogen ontstaan. Hier stoppen rede en logica. Hier komt alles samen. Veronique zien en door haar gezien worden, verbindt op een onnavolgbare wijze. Het risico op aan te richten verdriet wordt niet zozeer aan de kant geschoven, maar telt gewoon niet mee. Alsof […]

Die ogen doen hem een gelukservaring beleven als zij hem aankijkt. Echt aankijkt. Om dan huiverend wat woorden te wisselen. Woorden die voor hem als predikant zo belangrijk zijn. Maar bij Veronique valt de inhoud in het niet bij de beleving. Haar ogen zien is leven. Is naar binnen kijken. […]

De afgelopen jaren, de woede weg, de boosheid opgeborgen. Nu een mildheid die aan tederheid grenst. Deze vindt Wouter veel moeilijker te hanteren. Al zijn preken over vergeving ten spijt. Zeker nu Veronique zijn leven binnengewandeld is. Met ogen die hem doen denken aan het vennetje waar hij ooit zijn […]

Zeventien jaar zou ze nu geweest zijn. Alleen de eerste zes jaar hebben ze samen meegemaakt. Zij ging alleen de weg aan de andere kant van de dood. Margreeth en hij aan deze kant. Ook alleen. Al bleven ze samen. De woede van Margreeth begreep hij. Al trof hem in […]

Hij voelt de passie die zo in strijd is met rust en kalmte. Met vreedzaam je tijd uitzitten. Genoegen nemen met. Nee, zijn geest en lijf schreeuwen om verbinding. En dwaas die hij was. Hij vond ze. In twee ogen. Wetende ogen. Ziende ogen. Gevende ogen waar hij zo graag […]

‘Als je terugkijkt en niet heel veel ziet om trots op te zijn, dan is de tijd gekomen dat je om je heen gaat kijken’ vervolgt hij. ‘En zie je veel wat je blij maakt. Wat je kan vervullen met dankbare tevredenheid. Wat rust geeft. Gelijktijdig kijk je vooruit. Gepaard […]

Nadat de meeste gasten aan hun derde of vierde glas toe zijn, staat hij op voor zijn speech. Jawel, een speech, dat verwacht men nu eenmaal van hem. Dat hij een week studeert op wat hij van de kansel (s)preekt, komt bij de meeste mensen niet op. Eigenlijk is hij […]

Je ziet het soms nog op TV, mensen in een rijtuig met een paard ervoor, of meer. Met een zweep, teugels en verbale aansporingen moeten ze dan die beesten vooruit zien te krijgen, of een hoek laten omslaan. Ook op de openbare weg komt het weleens voor. Dat is meestal […]

Op mijn 16e heb ik met mijn vriendin de zomervakantie doorgebracht. Eerst een week fietsen door Nederland, en aansluitend een houthakkerskamp. Een geweldige tijd met veel malle tienerfantasie, serieuze gesprekken, bijzondere ontmoetingen. Het Wilhelmus zingen met zes Bounty’s in je mond. De boswachters die ons inwijdden in het vak van […]

J zag er goed uit, was voorkomend en overtuigend. Hij pakte je in, genoot van de goede dingen des levens en vertrok met je kapitaal en bezittingen. J wist het zo handig te spelen, dat benadeelden geen vat op hem kregen en Justitie hem niets kon maken. Ook figureerde J […]

In een frisse ochtendbries sta ik bij de bushalte. Ik denk terug aan onze ruzie van afgelopen nacht. Tjerk zat niet met zijn one-night-stand. Dat had niets met liefde te maken, had-ie gezegd, nee ons huwelijk was hem heilig en zo sterk dat dat ene slippertje dat nooit kon veranderen. […]

Krakende noten op het gelijnde papier De oude stemmen zingen een lied Uit lang vervlogen tijden Bevende handen rusten op knokige knieën Een rimpel golft door het koor Ze herinneren zich het jonge geluk Ogen zien elkaar in onscherpe vormen Bril na bril glijdt langzaam naar beneden Te mooi om […]

De slaap nog in mijn ogen, snel naar de bushalte. Verlaten in de frisse ochtendbries. Nog vier minuten, weet ik, dan toch zo stil? Maar de display zegt nog vierendertig minuten. Shit, natuurlijk; meivakantie, aangepaste dienst! Jij komt erbij, nee je stond er al, ik word je nu gewaar en […]