Ik noteerde ‘jong volwassene met designbril’. Je reageerde fel toen we je presentatie bespraken. Het klopte niet. Je was niet een opgeschoten puber met dromen. Je was een natuurtalent die de wereld wilde veroveren, die wilde reizen, dj-en en nieuwe muziek maken. Ik zag het niet goed. Tot slot zei […]

Op de kleuterschool kon ik al lezen. Met dank aan mijn moeder en oudere zusje. Opmerkelijk was, dat ik in de eerste klas van de lagere school, zoals deze toen werd genoemd, helemaal niet meekon. Achter in de klas had ik geen enkel idee wat de juffrouw op het bord […]

Nederlanders zijn, in veel opzichten, aparte mensen. Het niet snappen van de roltrap, ‘koken’ met kartonnen pakjes vol zakjes met poedertjes en mononatriumglutamaat, zeuren over eigenlijk alles (maar vooral over het weer). Echter zijn niet al onze eigenaardigheden zo duidelijk opmerkbaar. Onbekender, want onsmakelijker, is dat Nederlanders indien gevraagd door […]

DNB maakt winst op uitstaande leningen in Zuid-Europa. En dat levert de Nederlandse staat, als alles goed gaat, een winst op van 3 miljard euro. En dat is maar goed ook. Laat ze maar verrekken in Spanje en Griekenland. Het zijn toch maar corrupte, belasting ontduikende nietsnutten. Het is hun […]

Het was warm die dag. Na een lange ochtend werken wilde ik een middagdutje doen. Ahmed vroeg of ik mee ging zwemmen; ik bracht het niet op. Na de lunch en het poseren voor de groepsfoto trok ik me liever terug met een fles mineraalwater naast mijn bed. Enkele andere […]

Drieëntachtig jaar is hij. De monitor piept monotoon. Ze waken met zijn vieren al anderhalve dag bij zijn bed, maar vader is een taaie. Hij is in coma, haalt adem met trage regelmaat. Moeizaam, maar hij vecht door… De artsen hebben de dosis morfine verhoogd. Ze zien hem langzaam wegglijden […]

Gespannen wachtend in het duister tuur ik naar het plafond. Plots opent de deur op een kier, er valt een straaltje zonneschijn op mijn gelaat. Zij knipt het licht aan terwijl ze gracieus en verleidelijk heupwiegend binnenkomt. Teder plaatst ze de monocle op mijn oog en begint zacht neuriënd aan […]

Boos kijkt ze in de spiegel. “Dit maakt me veel te breed!” verzucht het spichtige meisje. Als haar moeder in de deuropening verschijnt, tovert ze snel een brede glimlach tevoorschijn. Vooral niet laten merken dat ze het maar niks vindt. Moeder ziet haar zeker nog als de mollige baby die […]

‘Ja, maar mama de opdracht was: Ontwerp een bijzondere bril en bedenk daarbij een slogan.’ ‘Jongen, je kan toch ook bedenken dat je daarvoor mijn spullen niet hoeft te slopen. Je hebt er gewoon gaten uitgeknipt!’ ‘Hallo, ik ga het toch zeker niet zelf kopen. Ik zou voor gek staan.’ […]

De dag na Valentijnsdag meld ik me blij op school. Goedgemutst onderga ik het leergeruis van pubers, die niet de indruk wekken gewapend met leervragen mijn Wiskundeles te bezoeken. Ik slaag erin de crea-vleugel te vermijden. Hoezeer ik ook mijn nieuwe collega, docent Tekenen wil gadeslaan. Jong, strak, wilde lokken […]

Jij raakt mij diep tot in mijn kern en wezen Jouw strijd die in mijn binnenwereld woedt Jouw zinnebeelden slechten al mijn hindernissen Jouw geest bestrijdt mijn kil gemoed. Jij valt mij aan op ongedekte flanken mijn nuchter fort is niet bestand. Jouw woordenzwaard klieft reeds mijn schedel Doorboort mijn […]

Het zat er al even aan te komen. Het hoort ook gewoon bij mijn leeftijd, zo stel ik mezelf gerust. Maar leuk vind ik het niet. Naast het lege nestsyndroom, de overgang met alle ongemakken, kan dit er ook nog wel bij. Ik zucht terwijl ik de draad, bijna op […]

“Hallo dokter, zou u vandaag even aan kunnen komen? Gert-Jan, mijn man, voelt zich erg beroerd en is niet in staat om op het spreekuur te komen.” Joany belt met onze huisarts en knikt ernstig naar mij, “Oké, dan zie ik u straks.” Ze hangt op en vraagt: “Zal ik […]

Elf jaar en dan al drie jaar met bril. Hij heeft het nooit zo laten merken, maar het zit hem behoorlijk dwars. Het is etenstijd en het hele gezin zit rond de tafel. Vader en moeder praten en de drie kinderen eten zwijgend. Hij probeert ook wat in te brengen. […]

“Groter kan niet” zei ze tegen me. Nou, echt wel hoor! Want toen ik een half uur later thuiskwam, zag ik alles zó duidelijk voor me, dat ik even moest gaan zitten. Een halve dag om precies te zijn. Ik was ziek! Draaierig, misselijk, overgeven, het was een regelrechte hel! […]