0
De dokter observeerde de man, die hem zonet nog consulteerde. Die buiten op de stoep zijn sigaret had opgestoken en nog eens diep inhaleerde. De man over wie hij zojuist het oordeel had geveld, en zo begripvol mogelijk ’t slechte nieuws had verteld Daags erna zag hij opnieuw de man. […]
« Oudere stukjes
» Recentere stukjes
Categorie
Poëzie
Poëzie is dat wat poëten schrijven.
-
Cultuur, Maatschappij, Poëzie
Herinnering aan taal
Mijn geheugen vergiste zich de weg van korte termijn naar de lange was kronkelig en vol emotie vertekend maar neergelegd in een boekje tussen groene kaften vastgelegd in boeien van nieuwe regels de dode taal der Nederlanden vastgesteld door bemoeizuchtige wetenschappers zoals de nieuwe namen van levende vogels sinds kort […]
-
Fictie, Mensen, Poëzie
Optiek
Twee in het kwadraat, niet vier ogen, maar glazige kijkers naar kattenkwaad, wazig door grijze staar. Een bruin hoornen montuur omvat jampotbodem dikke glazen. Turen oude ogen zuur naar een stel jonge dwazen. Terwijl kinderen belletje trekken, begint haar bloed te koken, graag zou ze die koters nekken, of met […]
-
Poëzie
Verloren strijd
Jij raakt mij diep tot in mijn kern en wezen Jouw strijd die in mijn binnenwereld woedt Jouw zinnebeelden slechten al mijn hindernissen Jouw geest bestrijdt mijn kil gemoed. Jij valt mij aan op ongedekte flanken mijn nuchter fort is niet bestand. Jouw woordenzwaard klieft reeds mijn schedel Doorboort mijn […]
-
Poëzie
BRIL – Ultra Tough
Ultra Tough In de verte zie ik een man, die met zichtbaar veel plezier wordt gemolesteerd. Hij krijgt rake klappen. Ik kan het niet aanzien. Maar grijp ik in? Kijk wel uit! Ik draag een bril! Als hij dichterbij komt zie ik niet helder meer. Ben voor het eerst niet […]
-
Maatschappij, Mensen, Poëzie
Jonge mannen
Met Gods water over Gods akker is het slijk verspreid als mest voor de akkers en zand in beide ogen het overzicht kwijt de rust verstoord de grond weggezakt de vloer verlaten geverfd het haar gedicht de plooien met tussen de wenkbrauwen botox bij de televisiepersoonlijkheid of er verschil is […]
-
Poëzie
Arctische Beervlinder
Bij het zien van de geestelijk onderbedeelde lachte ik een onbehaaglijkheid in het gevoel bezwerend de weerstand wiedend in gedachten op papier die jeuken en krabben helpt niet ook niet als kippen in de grond ongestructureerd is de informatie onoverzichtelijk gerangschikt als korrels kippenvoer in het veld nodig is geduld […]
-
Liefde, Mensen, Poëzie
Begrafenis: gierende stilte
Plots verworden tot een sierlijk wit gevederde vriend Schiterend schijnend, stralend schoon Zweef je in gedachten, de herinnering verdiend. Gierende stilte verbreekt het lawaai dat komen zal Langend verlangen van wederzijdse honger Naar een herinnering vanuit het diepe dal. Geplaagd door een zee van tranen reis ik terug Vanaf de […]
-
Mensen, Poëzie
Twijfel
Nee, de dag scheen niet langer onder ons te zijn Het naderende avondschemer had al menig nachtlampje doen knipperen Toch schoot hij schichtig door het duister op zijn tenen en geheel gekleed in zompig zwarte lappen Ik zag hem wel zelfs met mijn ogen dicht wist ik hem aan te […]
-
Maatschappij, Poëzie
Directieve man
Systeembanken en controleurs moeten dat weten hopen geld zijn er niet om het anderen boven het hoofd te laten groeien in de gelinieerde gedachten afstandelijk in het vluchtig luchten van zijn woorden herken ik hem de directieve man met een ultiem vertrouwen in de zaak met vuur het wezen sturend […]
-
Familie, Maatschappij, Poëzie
Nakend einde
De zorg wordt laag voor laag uitgekleed, de overheid zit slecht bij kas, dus moet elk kind, ieder familielid zelf maar uitzoeken hoe hun ouders, opa’s oma’s nog een menswaardig bestaan te bieden. Zelf steeds meer in een crisis rakend, bekneld tussen zorg en zorgen. Ik herinner me de omstreden […]
-
Familie, Fictie, Liefde, Mensen, Poëzie
Verscheurd
Het genadeloos geluid van scheurend papier rijt pijnlijke flarden los van onderhuids verdriet een blos op mijn wangen kleurt de herinnering aan toen, aan haar en jou, en ons onbezorgde leven haar brief, vers geschreven, de inkt nog rauw, alsof gisteren niet of nooit bestond en ik, die stiekem de […]
-
Liefde, Mensen, Poëzie
Ziedend
Rijdend over een gebroken achtbaan, langs de rand van een vulkaan, als mijn geest het dreigt te begeven, kiest het ego dan voor overleven, zonder even stil te staan? Niets compleet zelfs niet bijna, Vallend richting kokende lava, kijk ik dan omhoog? Was voorgaande slechts proloog, een vergeten alinea? Anderen […]
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
Recente reacties