Ik kijk naar je met m’n ogen dicht. Jouw ogen zien niet meer, maar kijken slechts. Je gezicht is nu wit, je haar zit nog steeds goed. Rillingen gaan over m’n lijf. Ik wist dat het zo zou aflopen, niet omdat ik er iets mee te maken had, maar omdat ik het voelde. Er waren geen waarneembare aanwijzingen, althans ik heb ze niet willen gezien, gemist. Net zoals ik jou, mij en ons nu mis.
Niet alleen op je verjaardag denk ik aan je. Ook om één over twaalf op nieuwjaarsnacht zou ik je graag omhelzen of een berichtje sturen. Je zult niet reageren. Toch blijf naar je kijken, al is het met m’n ogen dicht.
Dag m’n lieve liefste
@Zomaar, treurig en mooi verteld.
Dank je, Inge.